مواعظ - رباعیات

در این ابیات، شاعر بر مفهوم والای تسلیم و رضا در برابر مشیت معشوق حقیقی (خداوند) تاکید می‌ورزد. نگاه شاعر به سختی‌ها و جفای دشمنان، نگاهی عارفانه است؛ او رنج‌ها را نه نشانه بدبختی، بلکه دستور و خواستِ محبوب می‌بیند که پذیرش آن برای عاشق، عین کمال و آرامش است.

درونمایه اصلی این شعر، دعوت به صبر و فراتر رفتن از دیدگاه‌های ظاهری نسبت به حوادث روزگار است. شاعر معتقد است اگر ما معشوق را در بطن تمامی رویدادها ببینیم، دیگر هیچ آزاری از دشمنان نمی‌تواند خاطر ما را آزرده کند، چرا که همه چیز در دایره رضایت و تقدیر او معنا می‌یابد.