مواعظ - رباعیات

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۶

سعدی
با گل به مثل چو خار می باید بود با دشمن، دوست وار می باید بود
خواهی که سخن ز پرده بیرون نرود در پرده روزگار می باید بود

درک و برداشت

هوش مصنوعی

درون‌مایه و پیام

این اشعار پندآموز، رهنمودی خردمندانه در باب تعاملات اجتماعی و شیوه‌ی حفظ حریم شخصی ارائه می‌دهند. شاعر به مخاطب می‌آموزد که برای بقا و موفقیت در عرصه‌ی روابط انسانی، باید هوشمندانه و با تدبیر رفتار کرد؛ گاهی با صلابت در مقام محافظت از ارزش‌ها و گاه با نرمی و تظاهر به دوستی برای دفع شر دشمنان.

مفهوم بنیادین این کلام، دعوت به خویشتنداری و پرهیز از فاش کردن اسرار در میان هیاهوی زمانه است. شاعر پیشنهاد می‌کند که برای در امان ماندن از گزند روزگار و حفظ اعتبار خویش، باید در حجابِ مصلحت و راز پوشی پنهان شد و از خودنمایی پرهیز کرد.

معنای روان

با گل به مثل چو خار می باید بود با دشمن، دوست وار می باید بود

در برابر آنچه ارزشمند و لطیف است، مانند خار باش که با تمام وجود از گل محافظت می‌کند و سرسختانه پاسدار آن است.

نکته ادبی: تشبیه خار به محافظ گل، نشان از فداکاری و سرسختی در راهِ صیانت از محبوب است.

خواهی که سخن ز پرده بیرون نرود در پرده روزگار می باید بود

در برخورد با دشمنان نیز باید چنان با سیاست و مدارا رفتار کنی که گویی دوست هستی، تا از گزند و آسیب آنان در امان بمانی.

نکته ادبی: واژه "دوست‌وار" به معنای تظاهر به دوستی و اتخاذ روشی دیپلماتیک برای مدیریت دشمن است.

آرایه‌های ادبی

تشبیه با گل به مثل چو خار

شاعر خود را در مقامِ محافظت از محبوب، به خارِ گل تشبیه کرده است.

تضاد گل و خار، دشمن و دوست

استفاده از تقابلِ مفاهیم برای نشان دادن ضرورتِ تغییر رفتار متناسب با شرایط.

کنایه از پرده بیرون رفتن

اشاره به برملا شدن راز و آشکار شدن سخنان نهانی.

ایهام/کنایه در پرده روزگار

پرده هم به معنای حجاب و پوشش است و هم به معنای پنهان بودن از انظار و رازداری.