مواعظ - رباعیات

دریغ و افسوس بر قلبی که طنینِ شورانگیزِ سماع، آن را به وجد نیاورد و دگرگون نکرد. چنین دلی همچون سنگِ سخت و بی‌احساس است و سخن گفتن از عشق و لطایفِ آن نزدِ کسی که درکی از آن ندارد، امری بیهوده است.

برای کسی که با حقیقتِ عشق غریبه است، حضور در مجلسِ سماع سودی ندارد؛ زیرا همان‌گونه که تنها از چیزی که سوخته باشد، دود برمی‌خیزد، سماع نیز تنها زمانی معنا پیدا می‌کند که دل پیش از آن در آتشِ عشق گداخته و سوخته باشد.