مواعظ - غزلیات

ساعتی که نزدِ محبوب و معشوقِ حقیقی بنشینی، لحظه‌ای مبارک است؛ حتی اگر این قربت باعث سوختن و درد کشیدنِ تو شود، باز هم بهتر از آن است که از دور به تماشا بنشینی.

اگر مانندِ گنجشک، ترسو و ضعیف باشی، طعمه‌ می‌شوی؛ باید چون عقاب، پنجه‌های آهنین و روحیه بلندپرواز داشته باشی و از نشستنِ بی‌حاصل و بازی‌های کوچکِ روزمره دوری کنی.

اگر خواهانِ نزدیکی به نورِ حقیقت و معرفت هستی، نباید از سوختن و فنا شدن شکایت کنی؛ همان‌طور که پروانه، بی‌پروا خود را به شعله می‌زند.

اگر در راهِ ما گام نهاده‌ای، باید رسمِ عاشقی و بی‌خیالیِ نسبت به قضاوت‌های مردم را بیاموزی؛ نمی‌شود در میانِ یارانِ مست و رها باشی و خودت در پیِ حفظِ ظواهر و ریاکاری باشی.

با نوشیدنِ شرابِ عشق، از تعلقاتِ دنیا رها شو؛ نه اینکه همچنان در قیدِ افکارِ مادی بمانی و در حالتِ خماری و افسردگیِ حاصل از دلبستگی‌های دنیا، خود را اسیر کنی.

اگر هر جا شیرینی و لذتی دیدی، همچون زنبور بر آن فرود بیایی، بدان که حرص و آزِ تو باعث می‌شود که مورچه‌ها (مشکلات و بلایای کوچک) هستیِ تو را به تاراج ببرند.

تو به خاطرِ توجه به ظاهرِ فریبنده، اسیرِ دنیا شده‌ای؛ اگر حقیقتِ معنوی را می‌دیدی، آن صورتِ زشتِ دیو‌صفتِ دنیا را فراموش می‌کردی و مجذوبِ زیباییِ راستینِ حور (معشوقِ ازلی) می‌شدی.

گمان نمی‌کنم که بدونِ دست شستن از همه تعلقاتِ این جهان، بتوان به وصالِ معشوق رسید؛ برای رسیدن به آن یگانه، باید از هرچه در جهان هست، دل برید و بیگانه شد.

زمانی می‌توانی حقیقت و مجاز را از هم تشخیص دهی و به بیداریِ معنوی برسی که همچون سعدی، در خلوت و تنهاییِ شبِ تاریکِ دل، با خود به مراقبه بنشینی.