مواعظ - غزلیات

برخیز تا رفتارهای متصنّع و ظاهر‌سازی‌های بی‌مورد را کنار بگذاریم و آن بساطِ پر‌طمطراقی را که به نامِ معرفت و عرفانِ ظاهری برپا کرده‌ایم، بی‌ارزش و حقیر بدانیم.

اگر آن محبوبِ زیباروی که جامه‌ای خوش‌دوخت به تن دارد، از کنارمان بگذرد، ما نیز جامه‌های زهد و تصوّف‌مان را کنار می‌گذاریم و برای همراهی با او، همه چیز را فدا می‌کنیم.

داشتنِ هفتاد گناهِ پنهان که از چشمِ مردم دور مانده است، بسیار بهتر و پسندیده‌تر از آن عبادتی است که تنها برای خودنمایی و کسبِ شهرت در نزدِ مردم انجام شود.

خداوندی که بدون هیچ‌گونه سابقه و شایستگی از جانبِ ما، این‌همه لطف و بخشش در حقمان کرده است، قطعاً این توانایی را دارد که اگر خطایی از ما سر زد، آن را نادیده بگیرد و ببخشاید.

ای سعدی، روزگارِ بی‌مهر هرگز به عهدِ خود وفا نمی‌کند؛ پس بیا تا در این عمرِ کوتاهِ چند‌روزه، ما خود پیش‌قدم شویم و با عشق و زندگی با وفاداری رفتار کنیم.