مواعظ - غزلیات

ای ساقی! شرابِ معرفت به ما بده که ما از زمره رندانِ بی‌آلایش و ساکنانِ خرابات هستیم که به ظواهرِ دنیوی بی‌اعتناییم. ما با طریقتِ فقر و فروتنیِ اهالیِ خرابات آشناییم و از عقلِ مصلحت‌اندیش و محدودِ بشری، بیگانه و دوریم.

ما مانندِ شمع، هستیِ خود را در راهِ عشق می‌سوزانیم و جانمان را بر سرِ این راه نهاده‌ایم؛ چرا که در هر انجمنی که شمعِ حقیقتی روشن باشد، ما مانندِ پروانه بی‌قرار و سوخته‌ی آنیم.

کسانی که به دانشِ ظاهری و منطقِ خشک متکی هستند، با ما و سخنانِ ما کاری ندارند؛ به راستی عاقلانِ دنیوی چه زیانی می‌بینند اگر ما خود را دیوانه بنامیم و در طریقِ عشق باشیم؟

اگرچه بسیاری از مردم، صلاح و نیکنامیِ ظاهری را برگزیده‌اند و به آن می‌بالند، ما به دلیلِ بی‌اعتنایی به این نمایش‌ها و راهِ رندی که در پیش گرفته‌ایم، در جهان زبانزد و شهره هستیم.

در این مسیرِ رسیدن به حقیقت، اگر دقیق شوی، خواهی دید که همه ما بر یک جاده حرکت می‌کنیم و در این کویِ هستی، همگی از یک سرچشمه و از یک خانه (مبدأ) آمده‌ایم.

مردم گمان می‌کنند مقام و فضلِ انسانی در فرزانگی و دانایی است؛ بگذار چنین نباشد و ما از این داناییِ مرسوم بیزار باشیم، چرا که ما رندانی هستیم که به دنبالِ فرزانگیِ دنیوی نیستیم.

این عیبِ توست که چشمِ حقیقت‌بین نداری و ارزشِ ما را نمی‌دانی، وگرنه ما در دریایِ معنا و حقیقت، گوهر‌هایِ یکتا و بی‌همتایی هستیم که هر کس آن را نمی‌بیند.

ما از بیابانِ عدم و نیستی آمده‌ایم و به سویِ فردایِ ابدی رهسپاریم؛ بنابراین نباید لحظه‌ای از شادمانی و عیشِ در این جهان (حتی یک شب) غافل شویم که این زندگی، فرصتی بسیار زودگذر است.

ای سعدی! اگر خواهانِ شرابِ صافی و حقیقتِ ناب هستی، باز هم همان درخواستِ پیشین را تکرار کن و بگو: ای ساقی، شراب به ما بده که ما از جمله دردی‌کشانِ میخانه‌ی معرفت هستیم.