مواعظ - غزلیات

ای همنشینِ من، برخیز که بادِ خوش‌بویِ سحرگاهی در حال وزیدن است؛ زیرا به‌زودی همین باد بر روی خاکِ گورِ ما خواهد وزید و فرصتِ حیات از دست خواهد رفت.

ای کسی که در زندگیِ دنیوی از مسیرِ حق و حقیقت پیروی نکردی، بدان که در روزِ قیامت، گذر از «صراط» (پلِ دوزخ) برای تو سرشار از ترس و اضطراب خواهد بود.

در بازارِ قیامت، سکه‌های تقلبی و زراندود را خریدار نیستند؛ آنجا برای قبولی، نیازمندِ خلوصِ باطنی هستی که همچون طلا، آتشِ سختی‌ها و امتحان‌ها را تاب بیاورد و خالص بیرون بیاید.

مردمِ بیگانه اگر از عیوبِ تو بی‌خبرند و آن را پنهان می‌دانند، خداوندِ بینا حقیقت را می‌بیند؛ و اگر همسایه‌ات از کارهای تو بی‌اطلاع است، خداوندِ دانا به تمامِ اعمالِ تو آگاه است.

پرورشِ نفسِ اماره و دنبال کردنِ لذت‌های زودگذر با خردِ دانش‌پژوهان سازگار نیست؛ همان‌گونه که کودکِ نابالغ به شیرینیِ خرما دل می‌بندد، اما انسانِ حکیم با صبر و خویشتن‌داری از هوس‌ها دوری می‌کند.

گرچه گاهی در ورطه‌ی ناامیدی گرفتار می‌شوم، اما رحمتِ الهی دلم را گرم می‌کند و ندا می‌دهد که ای گناهکاران، هنوز امیدِ بخشش از سویِ خداوندِ کریم وجود دارد.

خداوندا، اگر ما را به خاطرِ کارهایمان مجازات کنی، عینِ عدل و سزایِ اعمالِ ماست؛ اما اگر ما را ببخشی، این از رحمتِ عام و بخششِ همیشگیِ توست.

اگرچه شیطانِ رانده‌شده، مرا از مسیرِ انصاف و عدالت منحرف کرد، اما همچنان به لطفِ پروردگارِ مهربان و بخشنده امیدوارم.

خدایی که به من جان بخشید و روزی‌ام داد و در طولِ عمرم لطف‌های بسیاری به من کرد، قطعاً زمانی که به مشتی استخوانِ پوسیده تبدیل شدم نیز مرا خواهد بخشید.

ای سعدی، پرحرفی کردن و به زبان آوردنِ سخنانِ بیهوده، تنها هدر دادنِ عمر است؛ اکنون وقتِ پشیمانی و طلبِ بخشش از خداوندِ بزرگ است.