مواعظ - غزلیات

در این خانقاه که پر از ادعاهای دروغین است، من آن شخص فریبکاری هستم که با پوشیدن لباس زاهدان، دین‌فروشی می‌کند و در باطن، از حقیقت و معنویت تهی است.

من در این سراپرده که آکنده از مکر و حیله است، بت‌پرستی هستم که به جای پرستش خدا، بت‌های درونی خود را پرستش می‌کنم و آلوده به خصلت‌هایی هستم که نماد کفر و شرک پیشینیان بودند.

من بدون هیچ شرمی، لافِ مردانگی و بزرگی می‌زنم، اما در واقع روح و نفسِ خود را به پستی کشانده‌ام و آن را همانند زنی که به کارهای ناپسند مشغول است، آلوده ساخته‌ام.

زیر این لباس ساده و قدیمیِ زاهدانه، من در حال حاضر مانند فرعونِ ستمگر هستم و با ریاکاری ادعا می‌کنم که مانند موسی در کوه طور، در پی یافتنِ حقیقتِ معشوق هستم.

به میکده رفتم و اهلِ آن را نگریستم، اما دیدم که من در میان آن عارفانِ حقیقی، غریبه هستم؛ چرا که آن‌ها در پی دوست‌اند و من همچنان بت‌پرست و گرفتارِ منیتِ خویشم.

ای سعدی، از دردِ خالصِ این مسیرِ حقیقت بهره‌مند شو و همچون منِ دگرگون‌شده باش، چرا که من اکنون با تکیه بر لطفِ الهی، به شرابِ عشق و حقیقتِ معشوق دست یافته‌ام.