مواعظ - غزلیات

تصمیم دارم که گوشه‌گیری کنم و دامنِ صبر و شکیبایی را به دست بگیرم، و مهارِ نفسِ سرکشِ خود را که همچون ماری خطرناک است، با قید و بندهای تقوا محدود کنم.

از آنجا که در گذشته همچون گل و نرگس، ظاهری دو رنگ و چشمانی فریبنده داشتم، اکنون تصمیم گرفته‌ام که مدتی زبان خود را مانند گل سوسن (که اگرچه زبانه‌هایی دارد اما خاموش است) در کام حبس کنم و سکوت پیشه سازم.

به اندازه‌ای که برای جمع‌آوریِ متاعِ دنیا مانند مورچه دانه‌کش تلاش کردم و حریص بودم، اکنون تصمیم دارم مدتی سختیِ ریاضت را تحمل کنم و همچون موریانه، به جای لذتِ دنیا، رنجِ جان‌کاهِ معرفت را در وجودم حس کنم.

روحِ پاکِ من تا کی باید در این کنجِ خاکیِ بدن محبوس باشد؟ وجودِ من که لایقِ جایگاهِ رفیعِ بهشتی است، تا چه زمانی باید بارِ گناه و شرارتِ نفسِ اهریمنی را به دوش بکشد؟

وقتی دلبر و دوست در همین نزدیکی (در دلِ ما) حضور دارد، دیگر چرا باید با گناه کردن، خارِ رنج در پهلوی خود فرو کنیم و به جای انس با او، با دشمنان (هواهای نفسانی) همراهی کنیم؟

افسوس که اگر لحظه‌ای فرصتِ دیدار با دوست دست دهد، حاضرم تاوانِ تمامِ اشتباهاتِ دیگران و حریفان را نیز به جان بخرم تا فرصتِ همنشینی با او از دست نرود.

ای سعدی، اگرچه در برابر سخن‌دانانِ زمانه گردن‌کشی می‌کنم و به فضلِ خود می‌بالم، اما این سر و غرورِ من همیشگی نیست و روزی به خاک خواهد افتاد؛ پس جایِ این همه تکبر نیست.