مواعظ - غزلیات

دیشب در پهنه‌ی خلوتِ درون، به مقامِ یگانگی و استغنا دست یافتم و با این کار، خیمه‌ی وجودم را در جایگاهی برتر از جایگاهِ اهلِ ظاهر و مدعیانِ مقاماتِ عالیِ دنیوی برافراشتم.

مدعیانِ عبادت و اهلِ ظاهر که خرقه و لباسِ تقوا به تن داشتند، با دیدنِ حقیقتِ من، دچارِ حیرت و تزلزل شدند، زیرا من در راهِ رسیدن به یگانگیِ حق، از تمامیِ دوگانگی‌ها و تعصبات عبور کردم.

عقلِ کل (منطقِ استدلالی) در برابرِ کشف و شهودِ من شکست خورد، چرا که من با تجربه‌های معنوی و سخت‌کوشی در راهِ حقیقت، بر شیشه‌ی نازکِ غرور و عقلِ محضِ آن‌ها ضربه زدم و آن را در هم شکستم.

هنگامی که عشق در جانم شعله‌ور شد، عقلِ استدلالی راهنمای من بود، اما چون عشق به کمال رسید، به عقلِ فریب‌کار و وسوسه‌گر، نهیب زدم و آن را کنار نهادم.

شیطان (که از آتش آفریده شده) به خاطرِ غرور و «من‌بودن»، از درگاهِ الهی رانده شد؛ اما من که از خاک (فروتنی) هستم، با تکیه بر حکمت و معرفت، گردنِ این کبر و خودخواهی را شکستم.

مانند رشته‌ای در دستِ خیاطِ آفرینش (خداوند) به هر سو چرخیدم و تسلیم شدم؛ بدین ترتیب، بر اشتباهِ بزرگِ خودرأیی و خودخواهیِ خویش خطِ بطلان کشیدم و آن را گره زدم تا دیگر نجنبد.

برای اینکه مجبور نباشم مانند کلید، بی‌قرار و آواره بر درِ خانه‌ی این و آن بگردم، بر درِ قلبم قفلِ صبر و شکیبایی زدم تا تنها به حضورِ حق قانع باشم.

اگر کسی ادعای دانش و دانایی دارد، بگو که ساکت باشد و دم نزند؛ زیرا من تنها زمانی به حقیقتِ دانایی رسیدم که دهان از سخن‌های بیهوده فرو بستم.

همچون صدف که مروارید را در دل می‌پروراند، من نیز معرفتِ الهی را در سینه حفظ کردم؛ با تکیه بر این گوهرِ درونی، به تمامِ دانش‌های ظاهری و دریاییِ دنیوی بی‌اعتنایی کردم.

از این پس، بدونِ فرمانِ الهی حتی به اندازه‌ی یک چرخشِ فلک، تکان نخواهم خورد؛ اگرچه پیش از این، با غرور و خودخواهی، خود را همچون آسمانِ در چرخش، آزاد و پرقدرت می‌دیدم.

نام و نشان و هویتِ «سعدی» را از دیوانِ وجودم پاک کردم و با این رهایی از بندِ نام و عنوان، به ساحتِ الهیِ مولای بی‌‌همتا گام نهادم.