مواعظ - غزلیات

هر کسی اجازه ورود به بارگاه قدسیِ عشقِ تو را نمی‌یابد و هر زاهد و عابدی، همچون ابراهیم ادهم (عارف نامدار) به مرتبه بالای بندگی در درگاه تو نمی‌رسد.

آیا شایسته است که از طریقتِ بایزید بسطامی و جنید بغدادی سخن بگویی، اما خود از «تجرید» (کندنِ دل از دنیا) بویی نبرده باشی؟ آیا روشِ وارستگیِ مشایخِ بزرگ، برای تو درسی به همراه نداشته است؟

آنچه در اعماق قلب و ضمیرِ عارفِ بزرگ وجود دارد، برای هر ذهنِ ساده و ناآگاهی قابلِ فهم و درک نیست.

تا زمانی که پادشاهانِ دنیا‌طلب از وسوسه‌های قدرت و ثروت دست نشویند، هرگز به مقامِ حقیقیِ سالکانِ راهِ حق و برگزیدگانِ جهان نخواهند رسید.

آیا انتظار داری که به نعمت‌های دنیوی دل ببندی و در عین حال، به دنبالِ پاداشِ آخرت نیز باشی؟ این دو خواسته (دنیا و آخرت) هرگز در یک‌جا برای تو جمع نمی‌شوند و نمی‌توان به هر دو رسید.

اگر انسانی عاقل و وارسته از سوی افراد فرومایه و نا‌اهل، بی‌احترامی یا آزاری ببیند، نه تنها ناراحت نمی‌شود، بلکه با بزرگواری از کنار آن می‌گذرد و غمِ آن را به دل نمی‌گیرد.

اگر سنگی بی‌ارزش به کاسه‌ای از طلا برخورد کند و آن را بشکند، ارزشِ آن سنگ افزوده نمی‌شود و از قیمتِ طلا نیز چیزی کم نخواهد شد؛ به همین ترتیب، توهینِ افرادِ پست، شأنِ انسانِ بزرگ را پایین نمی‌آورد.

ای سعدی، اگر به دنبالِ دارویِ درمانِ روح (عشق یا وصالِ حق) هستی، بدان که این دارویِ شفابخش نصیبِ کسی نمی‌شود مگر آنکه پیش‌تر، دردِ عشق و رنجِ راه را با جان و دل خریده باشد.