مواعظ - غزلیات

رسیدن به مقام توحید و یگانگی، کاری بسیار دشوار و نادر است؛ تنها کسی به این جایگاه دست می‌یابد که بتواند در یک لحظه، تمام دلبستگی‌های دنیوی و اخروی را کنار بگذارد.

در راه عشق، انسان باید نسبت به هرگونه لذت دنیوی و تملق دیگران بی‌اعتنا باشد؛ همان‌طور که انسانِ باوقار به مگس‌هایی که گرد شیرینی جمع می‌شوند توجهی نمی‌کند، عاشق نیز نباید دنبال بازیچه‌های حقیر باشد.

اهل معنا و حقیقت در برابر حوادث روزگار پریشان نمی‌شوند؛ چرا که فقط انسان‌های کودک‌صفت و خام هستند که با هر صدای کوچکی می‌ترسند و دستپاچه می‌شوند.

کسی که مانند سنگ، سخت و بی‌تحرک در بستر سیلابِ حوادث ایستاده، نمی‌تواند در برابر طوفانِ بلا مقاومت کند؛ هر کسی که در این مسیرِ سخت، به اندازهٔ خاشاکی سست‌عنصر و ناچیز باشد، با بادی از جای کنده می‌شود.

گرچه احساس می‌کنی در مسیر کمال از دیگران عقب مانده‌ای، ناامید مباش و در روش و منش خود بکوش؛ زیرا در راه خدا، کسی که دیر حرکت کرده باشد نیز ممکن است با تلاشِ مضاعف، از دیگران پیشی بگیرد.

ای سعدی، دستیابی به اوجِ سعادت و موفقیت، کار بزرگی است که هر آدمِ هوس‌بازی که دنبالِ امیالِ زودگذر است، از پسِ آن بر نمی‌آید.