مواعظ - غزلیات

صبحگاهان که چشمانم را به سوی نور جمال تو می‌گشایم، با تکیه بر پیوند قلبی و آشنایی دیرینه‌ام با تو، درِ آسمان را می‌کوبم و به حریم تو راه می‌جویم.

بنده‌ای که طعم گدایی درگاه تو را چشیده است، حتی اگر به ثروت و قدرت دنیوی برسد، هرگز در برابر هیچ پادشاهی سر خم نمی‌کند.

اگر نقاب از چهره برگیری و آن زیبایی بی‌انتها را آشکار کنی، فریاد و غوغایی در جهان به پا خواهد شد؛ چرا که حتی همین جلوه‌گریِ پنهان تو، این‌چنین دلربا است.

نگاهی از سرِ لطف و مهربانی به جمع عاشقان بینداز تا تاریکیِ راهِ رهروان، به یمنِ روشناییِ جمال تو، به روزِ روشن بدل شود.

دیگران در درگاه عظمت تو، قصه‌ی گناهان خود را برای طلب بخشش بازمی‌گویند، اما ما تنها قصه‌ی درماندگی و فقرِ وجودیِ خود را نزد تو می‌آوریم.

اگر بندگان در برابر دستور پادشاهان دنیوی سر فرو نمی‌آورند، به این دلیل است که آموخته‌اند تنها در برابر عظمت و پادشاهی تو سر به بندگی خم کنند.

اگر روزی مرا از درگاهت برانی و به دوزخ بفرستی، از آن باک ندارم؛ چرا که اشک‌های من از غم دوریِ تو آن‌قدر فراوان است که آتش دوزخ را نیز خاموش خواهد کرد.

ای سعدی، این طریقِ زهدِ ظاهری و تنهایی‌گزیدن، راهِ رسیدن به او نیست؛ تا زمانی که در خیالِ خود، گرفتارِ خودبینی و تظاهر به پارسایی هستی، از حقیقت دور می‌مانی.