مواعظ - غزلیات

دلیل شادمانی من از زندگی در این جهان، این است که این جهان جلوه‌گاهِ زیبایی‌های معشوق (خداوند) است. من به کل هستی عشق می‌ورزم زیرا تمامی عالم از او سرچشمه گرفته و بازتابی از اوست.

ای دوست، لحظات صبحگاهان را که مانند دمِ حیات‌بخش مسیح است، غنیمت بشمار تا شاید با این فرصتِ ارزشمند، دلِ پژمرده و بی‌جان خود را زنده کنی، چرا که این حیات و فرصت نیز از جانب اوست.

نه آسمان‌ها (فلک) و نه فرشتگان، هیچ‌کدام به آن گوهرِ وجودی که در نهادِ انسان (سویدای دل) به ودیعه نهاده شده، دست نیافته‌اند.

اگر ساقیِ ما (محبوب)، زهر به من بنوشاند، با کمال میل و شیرینی آن را می‌پذیرم؛ چرا که در طریق عشق، رنج و درد نیز به همان اندازه‌ای ارزشمند است که درمان، زیرا هر دو از جانب اوست.

اگر زخمِ خونینِ من بهبود نیابد، هیچ باکی نیست؛ بلکه بهتر است که درمان نشود، چرا که خوشا به حالِ زخمی که مرهمِ آن نیز از جانب خودِ محبوب می‌رسد.

برای کسی که به حقیقتِ الهی رسیده (عارف)، تفاوت و تفاوتی میان غم و شادی وجود ندارد؛ ای ساقی، باده عشق را پیش آر و شادی کن برای آن کسی که هم غم و هم شادی از اوست.

برای ما که به این حقیقت رسیده‌ایم، پادشاهی و گدایی تفاوتی ندارد، زیرا در برابر درگاه او، همه بندگان با تواضع و عبودیت سر تعظیم فرود می‌آورند.

ای سعدی، اگر طوفانِ مرگ و نیستی، بنای عمرِ تو را ویران کرد، اندوهگین مباش و دل قوی دار؛ چرا که اساس و بنیادِ جاودانگی و بقای حقیقی، استوار به قدرتِ اوست.