مواعظ - غزلیات

کسی که از تعلقات دنیوی رها شده و جایگاه ثابتی ندارد، تمام شهر برایش حکم خانه را دارد؛ عارف و درویش حقیقی هر کجا که شب را به صبح برساند، همان‌جا برایش سرا و مأواست.

به آن انسانِ بی‌خانمانی که در این دنیا جز خداوند چیزی ندارد، گدا نگو؛ زیرا پادشاهانِ حقیقیِ دنیا، خود در برابر او محتاج و گدایِ درگاهِ او هستند.

مردِ خدا در هیچ جای این جهان، چه در مشرق باشد و چه در مغرب، احساس بیگانگی و غربت نمی‌کند؛ چرا که هر کجا قدم بگذارد، در ملک و قلمرو الهی است و در وطنِ خود قرار دارد.

کسی که از ثروت، مقام و بزرگ‌منشی‌هایِ دنیوی دست شسته و بی‌نیاز شده است، با هر کس که روبرو شود، به دلیلِ پاکیِ ضمیر و دوری از خودخواهی، با او احساسِ نزدیکی و آشنایی می‌کند.

کوته‌فکران و اهلِ دنیا همواره در جستجویِ آسایش و رفاهِ مادی هستند، اما عارفِ حقیقی بلا و سختی را می‌طلبد؛ چرا که او آسایشِ واقعیِ خود را در دلِ همین رنج‌ها و آزمایش‌هایِ الهی می‌بیند.

عاشقی که به مقامِ مشاهده و دیدارِ خداوند نائل شده است، پس از آن به هر چیزِ دیگری که در دنیا بنگرد، آن را برایِ خود مانند اژدهایی خطرناک می‌بیند که مانعِ تمرکز و حضورِ قلبِ اوست.

هر آنچه از دلبستگی‌هایِ دنیا داری رها کن و از آن بگذر که هیچ ارزشی ندارد؛ چرا که این عمرِ کوتاه، همچون پنج‌روزِ زودگذر است و مرگ همواره در تعقیبِ آن در حرکت است.

هر انسانی که در راهِ عشق به شمشیرِ بلا کشته و فنا شد، غمگین نباشد؛ چرا که پادشاهیِ ابدی و حیاتِ جاودان، پاداش و خون‌بهایِ اوست.

از سویِ محبوب هر چه به تو برسد، از رنج یا راحت، باید آن را شیرین و خواستنی بدانی. ای سعدی، خواست و میلِ خودت را طلب مکن، زیرا تمامِ هستی، تسلیمِ خواست و اراده‌یِ اوست.