مواعظ - غزلیات

رنج کشیدن در راه عشق، از سلامتِ بی‌دردِ تن بهتر است و قلمروِ فقرِ عارفانه و بی‌نیازی، از داشتنِ دارایی و هستیِ مادی ارزشِ بیشتری دارد.

اگرچه عقلِ حسابگر می‌تواند جایگاهِ پدیده‌ها را در جهانِ هستی بهتر بشناسد و بسنجد، اما عارفانِ حقیقت‌جو بر این باورند که شور و مستیِ عاشقانه برتری دارد.

خودخواهی و خودپسندی زاییدهٔ توجه به دنیا و مقام و منزلت است؛ در مقابل، رهایی از منیت و فانی شدن در حق و پرستشِ خداوند، مسیری نیکوتر است.

از آنجایی که افرادِ وابسته به دنیا، همچون کسانی که بارهای سنگین بر دوش دارند، به سختی در مسیرِ زندگی حرکت می‌کنند، آزادی و رهایی از تعلقات مادی و چابکیِ در سلوک، برای رسیدن به مقصد بهتر است.

ای سعدی! از آنجا که ثروت، قدرت و مقامِ دنیوی پایدار نیست و همیشگی نخواهد بود، قناعت و زندگیِ ساده و بی‌آلایش، انتخابِ عاقلانه‌تری است.