مواعظ - غزلیات

افسوس و دریغ از آن دوستی‌های دیرینه و حقِ دیداری که داشتیم؛ چرا که روزگار با سنگی که از سر تفرقه و جدایی انداخت، میان ما فاصله افکند.

هنوز دو دوست دمی از عمر را در کنار یکدیگر با آرامش نگذرانده بودند که آسمان (تقدیر) با تمام توان و با سرعتی بسیار زیاد به جنگ آن‌ها آمد تا میانشان جدایی اندازد.

زمانی که راهی جز قطع کردن پیوند و رها کردن دوستی نیست، خوشبخت و خردمند کسی است که از همان ابتدا دل به کسی نبسته و بازی عشق و دلبستگی را آغاز نکرده باشد.

با اینکه گروهی از مردم دلشان را از محبت من پاک کرده و مرا فراموش کرده‌اند، اما من همچنان توان آن را ندارم که مهر و محبت آنان را از دل خود بیرون کنم.

من برای بودن در کنار دوستان و همنفسان، بساط شادی و عیش فراهم کرده بودم، اما روزگار با آن بساطی که من چیده بودم، سازگاری نکرد و آن را برهم زد.

سعدی از آن روزی که به بی‌وفایی و دگرگونی‌های روزگار پی برد، دیگر دورِ همنشینی و معاشرت با مردم را خط کشید و به گوشه‌ای خزید.

اگر روزگار پست و فرومایه تو را مثل چنگ در آغوش می‌گیرد، به این نوازش اعتماد مکن؛ زیرا همان دستی که چنگ را برای نواختن در آغوش می‌گیرد، سرانجام بر آن ضربه می‌زند.