دیوان اشعار - رباعیات

این قطعه در مقام پند و اندرز، با بهره‌گیری از نماد بلبل، به توصیف وضعیت جان آدمی می‌پردازد که با وجود داشتن استعداد و کلامی دلنشین، در دام تعلقات دنیوی و خواهش‌های نفسانی گرفتار شده است.

شاعر هشدار می‌دهد که این دلبستگی به لذات زودگذر و هوس‌های نفسانی، انسان را در حصاری که خود با اعمال و گفتار خویش ساخته، محبوس کرده و او را از وصال به سرمنزل مقصود و دیدار یاران حقیقی که همان مقام قرب الهی یا کمالات معنوی است، باز می‌دارد.