دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵
سعدیدرک و برداشت
هوش مصنوعیدرونمایه و پیام
این ابیات بیانگر کشمکش درونیِ عاشق با دل خویش است؛ آنجا که سعی میکند با ترکِ نظربازی و دوری از تماشای زیباییها، خود را از بند و رنج عشق برهاند، اما زیباییِ خیرهکننده و فزایندهی معشوق، این تصمیم را بیاثر میگذارد.
شاعر در این ابیات به ناتوانیِ اراده در برابر کششِ عشق اشاره دارد؛ حقیقتی که نشان میدهد هرچه عاشق بیشتر در پیِ فرار از عشق است، با هر نگاهِ دوباره، خود را گرفتارتر از پیش مییابد، چرا که زیباییِ معشوق در هر لحظه جلوهای تازه و فریباتر از خود نشان میدهد.
معنای روان
با خود اندیشیدم که از دیدن روی زیبایان دست بردارم و دیگر به جمال کسی ننگرم.
نکته ادبی: صاحبنظری در اینجا به معنای کسی است که با ذوق و دیدهای تیزبین به زیباییها مینگرد و در پی آن دچار شور و اشتیاق میشود.
شاید با این کار، رنج و بلای عشق از سرم کوتاه شود و به آرامش برسم.
نکته ادبی: سپری شدن در اینجا به معنای پایان یافتن و تمام شدن است، یعنی امیدوار بودم که رنج عشق به پایان برسد.
آرایههای ادبی
تشبیه معشوق به موجودی که زیباییاش باعث حسادت پریان میشود.
تضاد میان تصمیمِ عقلانیِ عاشق برای دوری از عشق و ناتوانی او در برابر زیباییِ مدامِ معشوق.