دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات، گلایه و شکوه عاشقی است که از معشوق خود انتظار بازگشت داشت، اما با بازگشت او، نه تنها گرهی از کارش گشوده نشد، بلکه ستمی مضاعف بر او روا گشت. شاعر در این قطعه، با تکیه بر زیباییِ چهره‌ی معشوق (که با روییدن موی عارض یا همان «خط» کامل شده است)، از تناقض میان جمالِ ظاهری و قساوتِ باطنی او سخن می‌گوید.

مفهوم کلیدی شعر بر این محور می‌چرخد که معشوق، حتی در دوران نوجوانی و پیش از بلوغ کامل که هنوز اثرِ موی صورت (خط) بر چهره‌اش نمایان نشده بود، چنان ظلمی بر عاشق روا می‌داشت که گویی در نهادش، خویِ آدم‌کشی نهفته بوده است؛ قساوتی که از هر جنایت‌کاری بعید است.