دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۳
سعدیدرک و برداشت
هوش مصنوعیدرونمایه و پیام
این ابیات بیانگر وفاداری و پایداری عاشق در مسیر عشق است. شاعر با زبانی آرام و اطمینانبخش، به معشوق اطمینان میدهد که گذشت زمان و تغییرات ظاهری، هیچ خللی در پیمان و مهرِ او ایجاد نخواهد کرد.
فضای شعر سرشار از ایمان به عشق و نگاهی فراتر از زیباییهای ظاهری و گذرا است. شاعر بر این باور است که حتی با تغییر ویژگیهای چهره معشوق، او همچنان همان جلوه محبوبِ خویش را میبیند و میپسندد.
معنای روان
هرگز چنین مپندار که من پیمانشکن هستم و یا در دلم نسبت به دوستی با تو تردیدی دارم و جانم از عشق تو گریزان است.
نکته ادبی: مندیش فعل امر منفی از مصدر اندیشیدن است. سستعهد صفت مرکب به معنای پیمانشکن.
اگرچه با روییدن خط (موهای نرم) بر صورت، زیباییِ دورانِ بیآلایشِ کودکی تغییر مییابد و به نوعی نسخ میشود، اما من همچنان آن خط و نشانِ روی چهرهات را همان زیباییِ همیشگی میدانم و میستایم.
نکته ادبی: خط در اینجا به معنای موهای نوخاسته بر گونه و چانه است. نسخ اصطلاحی فقهی است که به معنای ملغی شدن حکم پیشین است. زنخ به معنای چانه است.
آرایههای ادبی
اشاره به موهای نرم و نوخاسته بر چهره معشوق.
بهرهگیری از اصطلاح فقهی «نسخ» برای بیان تغییر زیبایی صورت.
به معنای تکرار و ستایشِ خطِ چهره است.