دیوان اشعار - رباعیات

این اشعار بر این حقیقت درونی تأکید دارند که کیفیت محیط زندگی انسان، بیش از آنکه وابسته به ویژگی‌های فیزیکی مکان باشد، برآمده از نگرش و کشش‌های قلبی او نسبت به اطرافیانش است. شاعر با بهره‌گیری از مفاهیم بهشت و دوزخ، فضایی را ترسیم می‌کند که در آن، رضایت باطنی می‌تواند حتی سخت‌ترین شرایط را به بهشت بدل کند و برعکس، کینه و بیزاری، محیط‌های آرام‌بخش را نیز به دوزخ مبدل سازد.

در واقع این نگاه، ستایشگر اهمیتِ همدلی و دوستی است و نشان می‌دهد که حضور محبوب، به پیرامون انسان صفا می‌بخشد و نبودِ تفاهم، آرامش را از انسان سلب می‌کند.