دیوان اشعار - رباعیات

این دو بیت، رویکردِ عرفانی و عاشقانه به سختی‌های زندگی را تبیین می‌کنند. پیام اصلی این است که عاشق نباید از رنج‌ها و ملامت‌هایی که توسط دشمنان یا شرایط بیرونی بر او تحمیل می‌شود، آزرده‌خاطر باشد؛ چرا که همه‌ی این امور در نهایت به اراده و مشیتِ معشوق بازمی‌گردد. وقتی عاشقِ راستین، معشوق را دلیلِ اصلیِ تمامیِ وقایع می‌داند، تلخیِ رنج‌ها برایش شیرین می‌شود.

در واقع، این ابیات دعوتی است به مقام «رضا»؛ جایی که عاشق، هر چه را که معشوق می‌پسندد، خیر و شایسته می‌شمارد و خود را کاملاً تسلیمِ اراده‌ی او می‌کند.