دیوان اشعار - ملحقات و مفردات

ای محبوبِ من که با بی‌وفایی‌ات، زندگی‌ام را پریشان و آشفته کرده‌ای؛ تویی که هم عاملِ دردِ منی و هم تنها داروی تسکین‌دهنده‌ی آن، به چه علت از دست من دلگیر و رنجیده‌ای؟

ای معشوقی که قامتی موزون و بلند چون درخت سرو داری و دلم را با زیباییِ خیره‌کننده‌ات ربوده‌ای؛ ای کسی که لب‌های سرخ و شیرینت برای من حکمِ حلوا و شیرینی را دارد، چرا از من رنجیده‌خاطر شده‌ای؟

به احوالِ من بنگر که چگونه در فراقِ تو، چون آسمان و فلک سرگشته و حیران شده‌ام و از تیرِ نگاهِ تو که همچون پیکان است، دلم پرخون گشته است؛ با این همه رنج که کشیده‌ام، چرا از من رنجیده‌ای؟

اگر در راهِ عشقِ تو جان بدهم، گناهِ ریخته شدنِ خونِ من بر گردنِ تو خواهد بود و در روزِ قیامت، برای دادخواهی دامنت را خواهم گرفت؛ پس با این همه جان‌فشانی، چرا از من رنجیده‌ای؟

من که سعدی هستم و در آستانه‌ی درگاهِ تو افتاده‌ام، شیفته‌ی چهره‌ی درخشانِ تو هستم و همواره آرزوی خیر و نیکی برایت دارم؛ با این همه ارادت، چرا از دستِ من رنجیده‌ای؟