دیوان اشعار - ملحقات و مفردات

ما از جان و هستی خود گذشتیم تا دیگر گرفتارِ دردسر و ناآرامی‌های دنیا نشویم؛ اکنون در دل و ذهنِ ما، هیچ چیزی جز تصور و یادِ معشوق وجود ندارد.

بر چهره‌ی هر انسانِ زیبارویی، خالی سیاه دیدم. از آنجا که سیاهی، نهایتِ تیرگی است و رنگی غلیظ‌تر از آن وجود ندارد، می‌توان گفت زیباییِ آن خال به حدِ کمال رسیده است.

نشانه‌های پذیرش و بزرگیِ نزدِ مردانِ خدا، رنگ‌های سبز و سفید است (نمادِ طهارت و مقامِ معنوی)؛ اما حقیقتِ زیباییِ معشوق، در هر چهره‌ای دیده نمی‌شود و امری کمیاب و خاص است.

چشمانِ کسانی که به دنبالِ وصال و حقیقت‌اند، منشأ هدایت است؛ این نوع بینشِ عمیق و باطنی، در چشمانِ معمولیِ هر کسی یافت نمی‌شود.

در تمامِ عالم و در هر کجا که جستجو کردم، کسی را همانندِ تو ندیدم؛ در سراسرِ دنیا، زیبارویی به زیباییِ تو وجود ندارد.

هیچ‌کس نمی‌تواند زیبایی‌های تو را توصیف کند و هیچ‌کس یارایِ خواندنِ اوصافِ تو را ندارد؛ چرا که در هیچ کجای دنیا، کسی به زیباییِ تو پیدا نمی‌شود.

سعدی به هیچ‌وجه و در هیچ شرایطی، نگاهش را از تو برنمی‌گرداند؛ زیرا چه چیزی می‌تواند در جهان وجود داشته باشد که ارزشِ دیدن داشته باشد و در نگاهِ تو (که تمامِ هستیِ من است) نباشد؟