دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که قامتی به زیبایی و موزونیِ سروِ بلند و راست‌قامت ندیده‌ام؛ اگر تو با من دشمنی هم بکنی، باز هم از تمام دوستانِ دیگرم برای من بهتری.

هر چقدر می‌خواهی به من ستم کن، چرا که ستم کردن بر بندگان، شیوه‌ی فرمانروایان است؛ همان‌طور که شیرِ قدرتمند نیز وقتی در دام گرفتار می‌شود، ناچار تسلیم روباه می‌شود.

من از نگاه و دیدرسِ تو کجا می‌توانم بگریزم؟ حتی اگر دور شوم، تو همچنان هم‌سفرِ منی. وقتی می‌خواهم از تو بگذرم رهایم نمی‌کنی و وقتی به سویت می‌آیم، راهِ وصال را به رویم می‌بندی.

شاید اگر به من نظری بیندازی خوب باشد، ای کسی که از دردِ دلِ من باخبری؛ اما اگر رحم نکنی، دعای من در سحرگاهان که آهِ آتشینِ دل است، سرانجام اثری خواهد گذاشت.

تو نه به سعدی اعتنایی می‌کنی و نه به دیگران؛ و ما این‌گونه بی‌فروغ و بی‌تأثیر در برابر تو لاف می‌زنیم، حال آنکه مانند دهلی میان‌تهی، صدایمان بلند است ولی درونی خالی داریم.