دیوان اشعار - غزلیات

مشتاقم همچون گویی در برابرِ پایِ محبوب بیفتم و تسلیمِ محضِ اراده‌یِ او باشم؛ اگر هم با چوبِ چوگانِ جفایش بر من ضربه‌ای زد، هیچ اعتراضی نکن و دم فرو بند.

به محبوب بگو که اجازه دارد بر سرِ عاشقانِ خود طوفانی از بلا و مصیبت نازل کند و در مسیری که عاشق قدم برمی‌دارد، پیکان‌هایِ تیزِ رنج را برویاند.

اگر محبوب با داغِ عشق تو را سوزاند، فرمانش را با جان و دل بپذیر و اگر با دردهایش تو را به سویِ نابودی کشاند، هرگز به دنبالِ درمان و راهِ چاره نباش.

اگر چشمانِ عاشقانِ دردمند که از رنجِ عشق می‌گریند، سیلابِ اشک فرو بریزد، این اشک‌ها چنان خونین و پرشمار است که گویی جویبار از خون پر شده است.

ای محفلِ عارفان و روحانیان، شادمان باشید؛ چرا که من حتی از بویِ خوشِ این می (شرابِ عشق) مست شده‌ام و نیازی به نوشیدن ندارم.

هر کس که بخواهد دفترِ حساب و کتابِ سود و زیانِ دنیویِ سعدی را بنویسد، به او بگو که دفترِ زهد و تقوایِ رایج را بشوید و کنار بگذارد؛ چرا که راهِ عشق فراتر از این محاسبات است.

هر کس که تا به حال عطرِ جان‌نوازِ عشق را استشمام نکرده است، به او بگویید به شهر شیراز بیاید و بر خاک مزارِ من گذر کند تا بویِ حقیقتِ عشق را دریابد.