دیوان اشعار - غزلیات

شبی است که معشوق حاضر است، شمعی روشن است، شراب مهیاست و فضا پر از شیرینی و خوشی است؛ چنین شبی که دوستان را در کنار خود می‌بینی، غنیمتی بزرگ و ارزشمند است.

این بزم را به این شرط می‌پذیرم که من مانند یک بنده در خدمت و تواضع بمانم و تو مانند یک سرور و خداوندگار بر جایگاهِ بلندِ خود تکیه زنی.

پیمانِ عشق میان ما و شما از روز نخستِ آفرینش (عالمِ الست) بسته شده است؛ حتی اگر هزاران سال هم بگذرد، این پیوند همانند همان روز اول تازه و استوار باقی می‌ماند.

چون طاقت و صبر من در دوری از تو به پایان رسیده، چه کار می‌توانم بکنم؟ با خشم و قهر از نزد تو رفتم اما دوباره با خضوع و درماندگی به سوی تو بازگشتم.

این تسلیمِ من به این خاطر است که هیچ دوستی به خوبیِ تو نصیب من نمی‌شود، در حالی که تو می‌توانی هزاران نفر را بهتر از من برای خود انتخاب کنی.

ای کسی که در عشق دست‌تنگی، به تماشایِ رنگ و بویِ بهار قانع باش؛ زیرا باغبانِ این باغ (معشوق) به تو اجازه نمی‌دهد که سیب یا گلی از این درختان بچینی.

هیچ تفاوتی برای من ندارد که تو اخم کنی و ابرو در هم بکشی؛ حتی اگر هزاران حرفِ تلخ و ناگوار به من بزنی، تو همچنان در نظر من شیرین و دل‌انگیز هستی.

صلابت و قدرتِ عشق، بر سرِ شیرانِ دمان نیز لگام می‌زند و چنان آن‌ها را مطیع می‌سازد که گویی شتری را با مهار در بینی‌اش به دنبال خود می‌کشد.

باعثِ خوش‌بختی سعدی است که در بندِ غمِ تو گرفتار است؛ چه کبوترِ سعادتمندی است که توسطِ شاهینی چنین باشکوه شکار شده است.

ای مسلمانان، من دیگر طاقت و شکیبایی ندارم؛ به خاطرِ آن صورتِ زیبا، تو دینِ خود را داشته باش و من نیز دینِ خود (عشق) را خواهم داشت.