دیوان اشعار - غزلیات

تو خود را به من نشان می‌دهی و بلافاصله پرهیز می‌کنی؛ با این کار، هم برای خود در بازارِ عشق نرخ تعیین می‌کنی و هم شعله‌ی اشتیاقِ مرا افروخته‌تر می‌سازی.

اگر باعثِ رنج و خون‌دل خوردنِ من می‌شوی، گویی با شادمانی این کار را می‌کنی و اگر قصدِ جانِ مرا داری، چنان آن را زیبا و دلفریب انجام می‌دهی که گویی مرا به بزم و شادی دعوت می‌کنی.

اگر تلخیِ زندگی و احوالِ مرا می‌بینی و به آن می‌خندی، سزاوار است؛ چرا که خنده‌ی تو آن‌قدر شیرین و دلنشین است که حتی تمسخرِ تو نیز برای من لذت‌بخش و شکرآمیز است.

من مبهوتِ دستانِ زیبا و دشنه‌ی تو مانده‌ام؛ چرا که تو حتی صحنه‌ی کشتنِ مرا چنان زیبا و دل‌انگیز جلوه می‌دهی که منِ عاشق، مشتاقِ آن لحظه هستم.

ای سعدی، گلِ وجودِ معشوقِ تو شکوفا شد؛ بی‌تردید به خاطرِ فریادها و ناله‌هایِ سحرگاهیِ توست که بلبلانِ صبح‌خیز را به نوا وامی‌دارد.