دیوان اشعار - غزلیات

تو به همه با نگاهی آمیخته به محبت و رضایت می‌نگری، اما وقتی نوبت به تقدیرِ من می‌رسد، این‌چنین ناز و بی‌اعتنایی می‌کنی.

ای کسی که هنوز طعمِ عشق را نچشیده‌ای و دردِ عاشقانِ بی‌دل را تجربه نکرده‌ای، بدان که عشق، حقیقتی است راستین، اگرچه تو آن را سطحی و مجازی می‌پنداری.

ای کسی که مرا پند می‌دهی که از دنبال کردنِ او دست بردارم، تو همچون کسی هستی که می‌خواهد زیباییِ ایاز را در نگاهِ سلطان محمود زشت جلوه دهد و این تلاشی بیهوده است.

آن معشوق که همچون سروی خرامان است، از برابرِ پیش‌نماز می‌گذرد و به من می‌گوید که من قبله‌ی دل‌های عاشقان هستم، و تو با عبادتِ ظاهری‌ات در حالِ اشتباه‌کردن هستی.

دیروز به امیدِ توجهِ او، به او گفتم که من دعاگو و ارادتمندِ تو هستم. او پاسخ داد: اگر نیازی داری، برای خودت دعا کن و نگرانِ من نباش.

به او گفتم اگر لبت را ببوسم، گویی شراب نوشیده‌ام و شکر چشیده‌ام. او گفت: اگر [این‌گونه] از لبانم بهره‌مند شوی، قصه‌ای طولانی و پردردسر برایت رقم خواهد خورد.

مرا به نامِ خودت (سعدیِ خودت) می‌خوانی و سپس با بی‌رحمی از خود می‌رانی؛ اگر قصدِ پذیرایی از من نداری، چرا در را به روی من باز کرده‌ای؟