دیوان اشعار - غزلیات

همه مردم دارای اندام و زیبایی و جوانی هستند، اما هیچ‌کدام این لطافت و زیبایی تو را ندارند؛ تو مانند سروی هستی که با وقار و زیبایی حرکت می‌کند.

به دقت به اطرافیان نگاه کردم و مقایسه کردم تا ببینم چه کسی به تو شباهت دارد؛ همه در برابر تو تنها نامی بی‌حقیقت هستند و تو حقیقت وجود و معنای هستی و جانِ جهانی.

مگر اینکه تو خودت روی از ما بپوشانی و کسی زیبایی تو را نبیند؛ وگرنه اگر نقاب از چهره برداری، آن‌چنان شوری به پا می‌کنی که آرامش از جهانیان سلب می‌شود.

تو نمی‌دانی چرا مردم با تعجب و خیرگی به تو نگاه می‌کنند، چون تا زمانی که کسی به زیبایی خودت نباشد که به او خیره شوی، عمق این نگاه‌ها را درک نمی‌کنی.

نوک تیر مژگانت را چنان از میان زرهِ جانِ من عبور می‌دهی که هیچ سپری ندارد؛ من فکر نمی‌کردم این‌قدر آسیب‌پذیر باشم و تو چنین کمانِ سخت و بی‌رحمی داشته باشی.

هر چه در توصیف زیبایی تو می‌گویند، در واقعیت همان‌طور هستی؛ عیب تو تنها این است که برخلاف من که دلبسته توام، تو آن‌گونه که باید به من توجه و علاقه نداری.

از جانِ گرفتارِ من، رمق و توان کمی باقی مانده است؛ تا کی می‌خواهی مرا در این حالت زخمی و نیمه‌جان نگه داری؟ یا مرا بکش و خلاص کن یا رحم کن و نجاتم بده.

دیگر بیش از این صبر و شکیبایی ندارم، زیرا تو هر لحظه با قومی دیگر می‌نشینی و هم‌نشین آن‌ها هستی، در حالی که مرا در آتشِ حسرت و دوری تنها می‌گذاری.

اگر من از این رنج بمیرم جای تعجب نیست؛ زیرا رفتار تو با من چنان است که گاهی مرا از درگاهت می‌رانی و گاهی دوباره فرا می‌خوانی و این تضاد، آدمی را از پا در می‌آورد.

ای سعدی! حتی اگر در این راهِ عشق به وصال معشوق نرسیدی، باز هم ارزشمند است که تمام عمر خود را در راه جستجوی او سپری کنی.