دیوان اشعار - غزلیات

بهار فرا رسید؛ فصلی که در هر لحظه آن، آدمی دلش می‌خواهد در بوستان‌ها قدم بزند. در این هنگام، هر پرنده‌ای با آواز و نغمه‌ای خاص، گویی در حال و هوای عرفانی و رقص و پایکوبی است.

نسیم باد نوروزی به قدری حیات‌بخش و معجزه‌گر است که گویی همان نفس عیسی مسیح است؛ چرا که خاک مرده را دوباره زنده می‌کند و به آن روح و طراوت می‌بخشد.

درختان سرو باغ به رقص و جنب‌وجوش درآمده‌اند؛ ای کسی که چون سروی روحانی و بلندمرتبه هستی، تو نیز یک بار با ناز و کرشمه‌ات به سوی من بیا و جولانی بده.

در هر کوچه و خیابان، زیبارویی در حال بازی چوگان با دل‌های مردم است. تو خودت گویی از جنس سیمین‌بدنانی (چانه تو مانند گوی است) و باید از زلفانت که چون چوب چوگان خمیده و زیباست، ابزاری برای ربودن دل‌ها بسازی.

با وجود تمام مهارت‌ها و زیرکی‌هایی که در شاعری و سخنوری کسب کردم و در آن‌ها بر همه همتایانم پیشی گرفتم، باز هم نمی‌توانم گویِ عشق را در میدانِ صورتِ زیبای تو (چانه تو) از آنِ خود کنم.

ای باغبان، سروی به بلندقامتی و زیباییِ آرام‌بخشِ دلِ من بیاور؛ چرا که من تا به امروز در هیچ گلستانی چنین گلی ندیده‌ام.

ای کسی که چشمانی چون آهو داری، دست از سرم برنمی‌داری تا زمانی که من نیز همچون آهویی که از دست شکارچی فرار می‌کند، از دست تو به بیابان‌های بی‌کسی و حیرانی پناه ببرم.

نمی‌توانم کمال زیبایی چهره‌ات را توصیف کنم، زیرا از دیدن آن حیران می‌مانم؛ کسی که خود در حیرتِ مطلق است، چگونه می‌تواند سخنی بگوید؟

اگر دل را هدفی باشد، آن هدف فقط وصال توست؛ و اگر غمِ هجران تو پایانی داشته باشد، آن پایان تنها در کنار تو بودن است.

پزشک از دست من به ستوه آمده و می‌گوید سعدی، سخن را کوتاه کن؛ چرا که من برای دردِ تو هیچ درمانی جز صبر نمی‌شناسم.