دیوان اشعار - غزلیات

اگر تو بازگردی، چنان مشتاقم که تصمیم گرفته‌ام جانم را در راهت فدا کنم؛ حقیقتاً برای کسی همچون تو، قربانی کردنِ چیزی کمتر از جان، شایسته و کافی نیست.

از بخت و سرنوشت تقاضا دارم که عمر مرا آن‌قدر طولانی کند که ابرِ لطف و مهربانی تو، بر خاکِ خشک و تشنه‌ی وجودم ببارد و مرا حیات دوباره ببخشد.

اگر میان عاشق و معشوق فاصله و بیابانی دور و دراز هم باشد، قدرت و شدتِ عشق به قدری است که خارهای بیابان (مغیلان) را به درختانِ ارغوانِ زیبا و خوش‌منظر تبدیل می‌کند.

آیا معشوق نمی‌داند که بدون دیدن چهره‌ی مبارک و فرخنده‌اش، این دنیای به این بزرگی برای عاشق، همچون زندانی تنگ و تاریک شده است؟

افسوس بر آن روزهای آسانی که قدرش را ندانستم؛ حقیقتاً آدمی ارزشِ وصل و بودن در کنارِ محبوب را نمی‌فهمد مگر آنکه به دردِ جانکاهِ دوری و هجران مبتلا شود.

تنها من نیستم که گرفتارِ پیچ و تابِ زلفِ تو هستم، بلکه هر دلی که اسیرِ زیبایی تو شود، همچون من گرفتارِ پریشانی و آشفتگی می‌شود.

در چشمان تو چه فتنه‌ای نهفته است که دل‌ها را به غارت می‌برد؟ اگر در زمانه‌ی ما کسی باشد که بتواند این‌گونه آشوب‌گری و دلبری کند، قطعاً تنها تو در شهر شیراز هستی.

به حقیقت سوگند که سزاوار نیست خونِ عاشقِ دل‌خسته‌ای چون سعدی را به ناحق بریزی. اگر فرمان و اجازه‌ای از جانبِ صاحب‌اختیارِ خود (معشوق) داری، مرا نجات بده که کارِ دشواری نیست.

ممکن است ایامِ گذشته دوباره بازگردند، اما برای این امر صبر لازم است؛ همان‌طور که هیچ بهاری بدون گذشتن از سختی‌های زمستان پدیدار نمی‌شود.