دیوان اشعار - غزلیات

من چرا قلبم را به تو سپردم که این‌گونه آن را می‌شکنی و آزار می‌دهی؟ یا چه خطایی از من سر زده است که حتی نگاهی هم به من نمی‌کنی؟

تمامِ فکر و جانِ من درگیرِ توست، اما در جمع، نگاهم را به اطراف می‌چرخانم تا دیگران متوجه نشوند که تو همان معشوقِ پنهانیِ منی.

دیگران وقتی از جلوی چشم دور می‌شوند، از یادِ آدم هم می‌روند، اما تو چنان در عمقِ وجودِ من نفوذ کرده‌ای که مثلِ جان در بدن، جدایی‌ناپذیر شده‌ای.

تو همچون پرنده‌ی افسانه‌ایِ هما (که سایه‌اش نشانه‌ی سعادت است) هستی و من درویشی درمانده‌ام؛ اگر سایه‌ی لطفت بر سرِ من بیفتد، من به اوجِ پادشاهی و عزت می‌رسم.

من بسیار متواضعانه به سویت می‌آیم و به تو خدمت می‌کنم؛ اگر هم پاسخِ سلامم را ندهی، این غرور و تکبر برای تو که معشوقی والا هستی، سزاوار است.

عاشق راضی است که مانند گوی در زیرِ پای تو بیفتد، فقط به این امید که تو با آن دستِ زیبا و سیمین‌فامت، او را با چوگانِ محبت یا قهر بزنی.

مست بودن از شرابِ معمولی، نشانه‌ی نادانی و ستمگری است، اما مستیِ ناشی از عشق، امری ارزشمند است که باعث می‌شود انسان از بندِ خودخواهی رها شود.

اگر تو با این همه زیبایی و کمال در باغ قدم بزنی، باغبان تو را می‌بیند و بی‌درنگ گمان می‌کند که تو همان سروِ بلند و خوش‌قدوبالایِ این باغ هستی.

من توانِ آن را ندارم که از درختِ امید به تو، میوه‌ای بچینم؛ در واقع به یقین رسیده‌ام که تو به جایِ پرورشِ من، ریشه‌ام را از جا می‌کنی و نابود می‌کنی.

مردم از سفره‌ی درویش، غذای چرب و شیرین می‌طلبند؛ پس تو نیز ای سعدی، از هنرِ چرب‌زبانی و شیرین‌سخنی استفاده کن تا در دلِ معشوق جای باز کنی.