دیوان اشعار - غزلیات

باید سفرهای بسیاری کرد و رنج‌های فراوانی کشید تا انسانِ خام و بی‌تجربه، پخته و کامل شود؛ همان‌طور که صوفی و عارف نیز تا طعم سختی‌ها و بلاها را نچشد، از آلودگی‌های دنیوی پاک و خالص نمی‌شود.

چه پیرِ اهلِ عبادت و دعا باشی و چه رندِ بی‌قید و بندِ خراباتی، سرنوشت و تقدیر برای هر کسی به شکلی رقم خورده است و همه به پایانی که برایشان تعیین شده، می‌رسند.

در روز قیامت که همه برای محاسبه اعمال حاضر می‌شوند، هر کسی به کارنامه عمل خود چشم دوخته است، اما من تنها گوش‌به‌زنگ لطف و بخشش بی‌دریغ تو هستم.

ای بلبل، اگر تو ناله و فریاد می‌کنی، من نیز با تو در ناله و سوز هم‌نوا هستم؛ با این تفاوت که تو عاشق گل سرخ هستی و من عاشق معشوقی زیبا‌چهره که اندامش چون گل لطیف است.

مردم می‌گویند سروِ کنار جویبار زیباست؛ اما این ادعا از آنِ کسانی است که زیباییِ بی‌نظیرِ محبوبِ من را (که همچون سروی است) بر بام خانه ندیده‌اند.

روزی فرا خواهد رسید که جان و تنم را فدای کوی او می‌کنم؛ این لحظه برای من بزرگ‌ترین عید و جشن است که شاید تنها یک بار در عمر اتفاق بیفتد.

ای که عشقت در دلِ زخم‌خورده‌ام، همانند روح در کالبد من جریان دارد، دست‌کم گاهی با یک دشنام و تندی، یاد و خاطره‌ای از این دعاگو و عاشق زنده کن.

شاید روزی خودت سراغی از من بگیری و حالم را بپرسی؛ وگرنه بعید است که کسی بتواند پیام و نامه‌ای از منِ دل‌شکسته به تو برساند.

هرچند شب‌های دوری و فراق برای عاشقان تاریک و دهشتناک است، اما نباید از طلوع خورشید و روشناییِ امید ناامید شد.

ای سعدی، گوهرهای گران‌بها (مقصود و وصال) در ساحل امن پیدا نمی‌شوند؛ اگر به دنبال رسیدن به کامیابی هستی، باید دل به دریا بزنی و خطر کنی.