دیوان اشعار - غزلیات

عمر من به پایان خود نزدیک شده اما عشق تو همچنان در وجودم زنده و پابرجاست؛ من از شراب عشقِ ساقی چنان مست و بیخود شده‌ام که دیگر به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشم.

ای نهایتِ آرزوهای من، دلم برای تو می‌تپد و در برابر تو فانی است؛ به احوالِ من بنگر و ببین که چگونه از شدتِ دلتنگی و اشتیاق به تو، جسم و جانم در حال زوال است.

ای کسی که از دردِ عشق، مفتونِ رخسار و خالِ موزونِ یار شده‌ای؛ بدان که ارزشِ حقیقیِ وصال را تنها کسی درک می‌کند که طعمِ تلخِ فراق را چشیده باشد.

ای سعد (خطاب به خویش یا مخاطب)، چگونه شد که پس از آن همه پیوند و نزدیکی، کارمان به هجران کشید و در شهری غریب آواره شدیم، حال آنکه پیش‌تر دست در گردنِ یکدیگر داشتیم؟

پس از تجربه حضور در عراق (سرزمین محبوب)، هیچ جای دیگری برایم خوشایند نیست. ای مطرب، با ساز خود نغمه‌ای از پرده‌های موسیقیِ عراقی بنواز تا تسلی‌بخشِ جانم باشد.

روزگار با پیمانِ من خیانت کرد و مرا تنها گذاشت؛ ای رفیقانِ من، به خدا قسم که عهدِ دوستی و مهرم را به من بازگردانید.

ای مجمعِ تمامیِ خوبی‌ها، درباره قامتِ همچون سرو و چهره‌ی همچون ماهِ تو چه می‌توانم بگویم؟ تو همان ساقیِ ماهروی خوش‌بویی هستی که سروِ بلندقامتی نیز داری.

اگر در راهِ عشقِ او جان دادم، بگذار بمیرم که این مرگ، فدا شدن در راهِ اوست. ای کسی که مرا سرزنش می‌کنی، این ملامت را رها کن و مرا با درد و رنجِ خویش تنها بگذار.

ای جوانان، تا کِی می‌خواهید از قصه و حدیثِ دیگران سخن بگویید؟ برخیزید و تا فرصت باقی است، هستی و عمرِ خود را در راهِ عشقِ معشوق (جانان) فدا کنید.

هنگامی که شبِ تاریک و ظلمانی فرامی‌رسد و سیلِ اشک در چشمانم حلقه می‌زند، گویی زمانِ یاری خواستن و استغاثه فرارسیده است.

اگر اهلِ این پیمان و اتفاق هستی، باید از هرچه داری بگذری و هیچ‌چیز، حتی خودت را در این راه برای خود باقی نگذاری و بیگانه ای در میان نیاوری.