دیوان اشعار - غزلیات

نوشتن این دفتر و کتاب به پایان رسید، اما داستان عشق همچنان باقی است؛ چرا که حتی اگر صدها کتاب هم بنویسیم، باز هم نمی‌توانیم عمقِ اشتیاق و شرح حالِ عاشقانه را بیان کنیم.

ای محبوب، اگرچه از من روی برگردانده‌ای، این نامه را برای تو نوشتم تا بدانی هر تصمیمی که درباره من بگیری و هر حکمی که صادر کنی، من همچنان بر عهد و پیمانِ خود با تو استوار هستم.

ادعا نمی‌کنم که با نزدیکان درگاهت نسبتی دارم، زیرا هرگز نمی‌خواهم با ریاکاری و تظاهر، خودم را به تو بچسبانم و راهِ نفوذ به قلبت را با دروغ پیدا کنم.

ای دوستان و عزیزان من، مرا با دردهایم که از عشق اوست، تنها بگذارید؛ زیرا بیمارِ عشق، نه درمان می‌شود و نه نزدِ طبیب شکوه می‌کند.

نشانه عاشق واقعی این است که شب را با بیداری به روز پیوند دهد. اگر تو در این راه به خواب می‌روی، بدان که بویی از دردِ عاشقی نبرده‌ای.

برخیز و جامی به من بده و نگران نباش که درونِ آن زهر باشد؛ اگر تویی که شراب را به من می‌نوشانی، همان زهر در نگاهِ تو حکمِ پادزهر را خواهد داشت.

وقتی نوبتِ گرداندنِ جام به ما رسید، شراب را به کسانی بده که عقل و هوشیاری دارند؛ مرا به حال خود رها کن تا چشمم در حیرتِ جمالِ ساقی باقی بماند.

بدگویان می‌کوشند تا آبروی مرا ببرند، اما نمی‌دانند که وضعیت من چیست؛ من دیوانه‌ای هستم که از سوختن در آتش یا غرق شدن در دریا نمی‌هراسم.

آنچنان چهره‌ای زیبا داری که گویی خورشیدِ آسمانی و چنان اخلاقِ پاکیزه‌ای داری که گویی از جنسِ فرشتگان هستی.

من با شیران در جنگل روبرو شدم و آن‌ها نتوانستند مرا شکار کنند، اما این آهویِ زیبا در شیراز، تنها با نگاهِ چشمانش مرا اسیرِ خود کرده است.

نه زیباییِ تو پایانی دارد و نه سخن گفتنِ سعدی؛ درست مانندِ تشنه‌ای که با وجودِ نوشیدن، همچنان تشنه می‌میرد و دریا همچنان بی‌کران و باقی است.