دیوان اشعار - غزلیات

من در برابر تو تسلیم شده‌ام، حال اگر می‌خواهی تیر رها کنی، بکن. اگر تو از این کشتن و آزار دادنِ من خشنودی، من هم از این رنجی که می‌برم، ناراضی نیستم و دلم به خوشیِ تو خوش است.

چه مرا بکشی و چه با من مهربانی کنی، برایم پذیرفتنی است. من با تو خو گرفته‌ام و انس دارم، اما تو چرا نسبت به من این‌قدر بیگانه و وحشی هستی؟

به من گفتی اگر طاقتِ تحملِ دردِ عشق را نداری، از این راه فرار کن. اما چگونه می‌توانم بگریزم، در حالی که تو مرا با کمندِ گیسوی خود اسیر کرده‌ای و می‌کِشی؟

چشمانم را بستم تا (با دیدنِ گناه) به دوزخ نیفتم، اما اکنون که دوباره به تو نگاه می‌کنم، تو چنان زیباییِ بهشتی‌داری که خودِ بهشت هستی.

آن‌قدر زیباییِ تو در دست، قبضه شمشیر و خودِ شمشیر نمایان است که وقتی مرا می‌کُشی، دیگران به حالِ من حسادت می‌کنند.

دشمن نمی‌داند که دلیلِ فریاد و ناله‌های من چیست. اما حقیقت این است که برایِ کسی که از عشق مجروح شده، هیچ درمانی جز سکوت وجود ندارد.

ای کسی که مرا پند می‌دهی، تا کی می‌خواهی با آبِ نصیحت، آتشِ عشقِ مرا خاموش کنی؟ این آبِ ظاهر‌بینِ دینداری، نمی‌تواند سرخیِ رخسارِ آتشینِ مرا بشوید و از بین ببرد.

انسانِ هوشمند و عاقل، هرگز رویِ خوشی و لذت را نمی‌بیند؛ چرا که دائماً در فکر و اندیشه است. ای ساقی! آن شرابِ بی‌خودی را بیاور تا از این فکر کردن نجات یابم.

ای سعدی، کسی را که از شرابِ عشق مست شده، سرزنش نکن. اگر تو هم ذره‌ای از این شراب بنوشی، قطعاً تو نیز از پا خواهی افتاد و مست خواهی شد.