دیوان اشعار - غزلیات

اگر عاشق دل‌سوخته‌ای در پیشگاه تو آهی بکشد، چه اهمیتی دارد؟ حضور او همچون مگسی در میان شکرستان، در برابر عظمت زیبایی تو ناچیز است، هرچند که او شیفته‌ی این شیرینی است.

ای که به حال دل‌های سوخته و رنج‌دیده رحم نمی‌کنی و داد آن‌ها را نمی‌ستانی؛ با این زیبایی خیره‌کننده‌ات، نباید خود را به کسی نشان می‌دادی، زیرا دیدنِ تو سرآغازِ رنج و گرفتاری است.

روزی در مسیر عشق تو جان خواهم باخت و به خاک می‌افتم، حتی اگر به قیمت از دست رفتن سرم باشد؛ پیش از من نیز بسیاری از عاشقانِ لایق‌تر از من در این راه جان خود را فدا کرده‌اند.

دامن محبوب را به تمام دنیا نمی‌توان فروخت و از دست داد؛ بسیار ناپسند است که انسانِ ارزشمند، وجودِ گوهرگونه‌ی خویش را نثارِ کسی کند که بی‌ارزش است.

تا امروز سخنان من این‌گونه سوزناک و تأثیرگذار نبود، زیرا پیش از این، گرفتارِ بندِ عشق و هوسِ صادقانه نشده بودم.

آواز بلبل بر روی شاخه، زیبا و دلنشین است؛ اما آن سوز و گدازی را که در آوازِ بلبلِ دربند و قفسی هست، ندارد.

ای سعدی، اگر این آتشِ عشقِ واقعی از اعماق جانت به قلمت راه نمی‌یافت، پس چرا با هر نفسی که می‌کشی، دودِ این آتش از سرت برمی‌خیزد؟