دیوان اشعار - غزلیات

تا چه زمانی ای شور و عشقِ سوزان در ذهن و روحِ من باقی خواهی ماند و تا کی ای ناله‌های جانسوزِ من از اعماق وجودم سر بر خواهی آورد؟

ای اشک‌های جاری (که چون سیمابِ درخشان در چشمانم هستید)، تا چه زمان می‌خواهید به خاطر غمِ دوری از یار، بر چهره‌ی زرد و رنگ‌پریده‌ام سرازیر شوید؟

چشمانم بالاخره توانستند راهی برای خواب پیدا کنند؛ ای خیالِ یار، کاش می‌شد برای یک شب هم که شده از سرِ راهِ من کنار بروی تا آسوده بخوابم.

ای دل، چرا این‌گونه خونِ جگر شدی و در سینه به درد آمده‌ای؟ نگران نباش، که چیزی نمانده است که تو نیز از کار بیفتی و از دیدگانم محو شوی (از شدتِ رنج، تو هم به نابودی می‌رسی).

ای مرغِ سحر، با چه دانشی و بر چه اساسی نویدِ صبح می‌دهی؟ گویی نمی‌دانی که برایِ من، نه هر صبحی، بلکه صبحی که با آهِ سحریِ من همراه باشد، صبحِ واقعی است.

ای غم، از بس که با من همنشین شدی و در کنارم بودی، جانم به لب رسید و خسته شدم. آیا می‌شود به خاطر خدا هم که شده، دست از سرم برداری و مرا رها کنی؟