دیوان اشعار - غزلیات

امیدوارم که اگر مرا صد بار از خود برانی و دور کنی، باز هم روزی برسد که از سر مهر و لطف به من توجه کنی و دلم را شاد سازی.

هنگامی که تقدیر و زمانه با تو سازگار نیست، جنگیدن با آن بی‌فایده است؛ ناچار باید با ناملایمات روزگار کنار آمد و با آن ساخت.

ستم و جفایی که عشق تو بر عقل من روا می‌دارد، شبیه آن است که یک جنگجوی مسلمان مجبور شود به کافری باج و خراج (سرگزیت) بپردازد؛ یعنی عشق، خردِ مرا که باید حاکم و سرفراز باشد، ذلیل و شکست‌خورده کرده است.

افسوس بر آن خویشتن‌داری و تقوایی که داشتم که اکنون دست زیبای تو، با سرانگشتانش چنان با عقل و منطق من بازی می‌کند که گویی اراده‌ای از خود ندارم.

من جهان و زیبایی‌های آن را بسیار آزمودم و درنهایت به این نتیجه رسیدم که تو در میان تمام زیبارویان، برترین و ممتازترین هستی.

اگر هزاران نفر مانند من در آتش عشق تو بسوزند و رنج بکشند، چه اهمیتی برای تو دارد که همچنان در ناز و نعمت غرق هستی و از رنج ما بی‌خبری؟

هرگز نمی‌خواستم داستان عشق تو را برای دیگران آشکار کنم، اما چشمان گریانم با اشک‌های خود، رازم را فاش کردند و خبرچین من شدند.

ای محبوب که همچون سواری چابک‌سوار، تنها با یک نگاه و اشاره چشم، صدها دل را می‌ربایی و در یک تاخت‌وتاز، هزاران صید را به بند می‌کشی.

اگر کسی چون سعدی بنده و غلام درگاه تو باشد، چه جای دوری دارد؟ افتخار او این است که غلامی شیرازی در رکاب تو باشد.

اگر عاشق را با خشم و قهر از خود برانی، او باز هم با مهر و محبت به سویت باز می‌گردد؛ چرا که ذات او مانند طلا، اصیل است و با چندین بار ذوب شدن و سختی کشیدن، باز هم ارزش و ماهیت خود را از دست نمی‌دهد.

شعر پارسی من به دلیل طبع روان و قوی‌ام همچون آب جاری است؛ این مرکب (اسبِ شعر) چنان تیزرو و رساست که هیچ‌کدام از اشعار تازی (عربی) نمی‌توانند از آن پیشی بگیرند.