دیوان اشعار - غزلیات

اگر آن زلف‌های سیاه و معطر را از روی چهره‌ات کنار بزنی، عاشقانِ تو چنان شیفته و بی‌قرار می‌شوند که حاضرند سر و جان خود را در پیش پای تو فدا کنند.

ای کسی که پیکری همچون سروِ سیمین و ظریف داری، اگر به رقص درآیی، بنگر که عاشقانِ تو چگونه از شوقِ دیدارِ تو مست و بی‌خود می‌شوند و با جان و دل به استقبالِ فداکاری می‌روند.

تو با چنین اندامِ موزون و چهره‌ی دلفریب، نیازی نداری که به زیبایی‌های طبیعت مانند سرو، لاله، شمشاد و گل نگاه کنی، زیرا زیباییِ تو فراتر از آن‌هاست.

در کدام باغ، گلی به زیباییِ چهره‌ی تو یافت می‌شود؟ و کدام درختِ سروی است که بتواند در برابرِ قامتِ بلند و موزونِ تو قد علم کند و سرافرازی نماید؟

اگر با دقت به زیباییِ خالِ چهره و بناگوشِ خود بنگری، چنان غرق در کمالِ زیباییِ خود می‌شوی که دیگر به سایرِ اندامِ خود توجهی نخواهی کرد.

من بنده‌ی آن بادِ صبایی هستم که اجازه دارد آزادانه با دسته‌های مویِ پیچ‌خورده‌ی تو بازی کند و از این بابت به آن باد غبطه می‌خورم.

به نوازنده بگو که آهنگی بنوازد و ای بلبلِ خوش‌خوان، تو نیز با نغمه‌های مستانه‌ات آواز سر بده، چرا که صدای تو بسیار خوش و دلنواز است.

چه کسی گفته است که تو با یک اشاره‌ی چشم، تنها صد دل را می‌ربایی؟ حقیقت این است که تو با هر جلوه‌گری، هزاران صید را در یک لحظه به دام می‌اندازی.

به خاطرِ کلامِ شیرین و لطفِ بیانی که در اشعارِ سعدی وجود دارد، من به همه‌ی شاعرانِ خطه‌ی شیراز ارادتِ قلبی دارم و خود را بنده‌ی آن‌ها می‌دانم.