دیوان اشعار - غزلیات

همدمی و همراهی با محبوب در میان گلزاری سرسبز، بسیار دلپذیر است؛ به شرط آنکه بتوان در کنارِ یارانِ مهربان بود و از چشمِ حسودان و بدخواهان، دوری گزید.

هرکس که فرصتی برای خوش‌گذرانی و بهره‌مندی از دیدارِ محبوب دست می‌دهد، باید آن را غنیمت بشمارد؛ چرا که چنین فرصت‌های نابی، بسیار کم‌پیش می‌آیند.

همراهی با محبوب در دامان طبیعت، مایه آرامش جان است و بازگو کردنِ رنج‌ها و دردهای درونی برای کسی که هم‌درد و غمخوار است، خود بهترین درمان به شمار می‌رود.

کسی که در زندگی هدفی ندارد و دلی در گروِ عشقی نسپرده است، عمرش را به تباهی می‌گذراند. ای انسان، تو که اختیارِ خود را داری، از این فرصت استفاده کن و راهِ عشق را برگزین.

زندگی در این جهان بدون وجود زیبایی و جلوه‌های دلربای معشوق، هیچ لذتی نداشت؛ درست همان‌طور که اگر گلی نبود، بلبلی هم بر شاخساری آواز نمی‌خواند.

به دلیلِ عشق و سودایی که نسبت به محبوب دارم، بارِ سنگینی بر دل احساس می‌کنم. ای محبوبِ بی‌رحم، دست‌کم تو بخشی از این سنگینی و اندوه را از دلِ من بردار.

می‌دانی چرا من مانندِ خاکِ راهِ تو به دنبالت نمی‌آیم؟ چون نمی‌خواهم با حضورِ من، کوچک‌ترین غباری از نگرانی یا آزار بر دلِ لطیف و حساسِ تو بنشیند.

و اگر تو با فروتنی و خاکساریِ من در گفت‌وگو موافق نیستی، من بر سرِ راهت می‌افتم تا شاید هنگامِ گذر، نگاهی به من بیندازی و از کنارم رد شوی.

صرف کردنِ تمامِ عمر در راهِ جست‌وجوی محبوب، زیان‌بار نیست؛ چرا که اگر امیدی به وصال و گشوده شدنِ درهایِ بسته باشد، انتظار کشیدن بسیار آسان خواهد بود.

از شما دوستان می‌خواهم که به خاطرِ مروت و مهربانی‌تان، از من بگذرید و مرا معذور بدارید، اگر می‌بینید که عاشقی دردمند، ناله سر می‌دهد یا از بی‌قراری می‌گرید.

شیوه راه رفتنش دل را می‌رباید و سخن گفتنش جان را طراوت می‌بخشد؛ با چنین زیبایی و لطافتی، چگونه می‌توان از عشق ورزیدن پرهیز کرد و پارسا ماند؟

اگر عمرِ سعدی در راهِ سخن گفتن از عشق به پایان برسد، شایسته است؛ زیرا بی‌شک، جسمِ او باقی نمی‌ماند، اما این یادگارِ عاشقانه‌اش همواره بر جا خواهد ماند.