دیوان اشعار - غزلیات

ای بادِ فصلِ بهار، وضعِ باغ و بستان چطور است؟ چرا که صدایِ ناله و بی‌قراریِ بلبلان، خبر از آشوبی در گلستان می‌دهد.

ای کسی که وجودت همچون داروی حیات‌بخش (نوشدارو) است، به ما دردمندان توجهی کن؛ تو که مرهمِ درد را در اختیار داری، چرا ما را در وضعیتِ زخمی و رنجور رها کرده‌ای؟

یا در خلوت و انزوا بنشین که کسی تو را نبیند و یا نقاب از چهره بردار تا همه از زیبایی‌ات لذت ببرند، وگرنه با این چهره شیرین و دلربا، تمامِ جهان را به آشوب و فتنه می‌کشی.

هر لحظه که بر چهره‌ات نگاه می‌کنم، از زیبایی و لطافت، قطرات عرق بر صورتت می‌نشیند؛ درست مانندِ زمانی که بارانِ بهاری بر شکوفه‌های تازه می‌بارد.

آیا زیرِ لباس و دامنِ تو عودِ خوشبو پنهان است یا در آستینت گل داری؟ یا اینکه مشک در یقه پیراهنت نهفته است؟ آشکار کن که چه چیزی همراه داری که این‌قدر خوش‌بو هستی.

گل‌ها در برابر زیباییِ چهره‌ی دلربایِ تو هیچ ارزشی ندارند؛ تو در میانِ گل‌های باغ، همچون گلی هستی که در میانِ خاری قرار گرفته و زیبایی‌ات دوچندان به چشم می‌آید.

از یک سو کمندِ زلفِ تو و از سوی دیگر کمانِ ابروانت مرا اسیر کرده است؛ زلفِ تو با زور و قدرتِ جاذبه‌اش مرا به دنبالِ خود می‌کشد و ابروانت با ناتوانی و دردمندیِ ناشی از اشتیاق مرا آزار می‌دهد.

حتی اگر زنجیرِ عشق را باز کنی و مرا آزاد بگذاری، من از نزدِ تو فرار نمی‌کنم؛ زیرا در بندِ عشقِ خوبرویان بودن، از هر آزادیِ دیگری برایم خوش‌تر است.

در آغازِ آشنایی چنان وفاداری نشان دادی که دلم را ربودی، اما اکنون که منِ عاشق، پیمانِ دوستی را محکم کرده‌ام، تو در همراهی و وفاداری سست شده‌ای.

پس از این دوری و فراقِ طولانی، من به عمرِ دوباره‌ای نیاز دارم؛ زیرا تمامِ این عمرِ گذشته را در انتظار و امیدِ دیدارِ تو سپری کرده‌ام.

می‌ترسم که نمازِ آن صوفی به خاطرِ خیال‌پردازی در موردِ تو باطل باشد؛ چرا که او به جایِ رو کردن به قبله‌ی حقیقی، مدام صورتِ تو را در ذهنِ خود ترسیم می‌کند.

هر دردی را که در این جهان ببینی، بالاخره راهِ چاره و درمانی دارد؛ اما تنها درمانِ دردِ سعدی، کنار آمدن و سازگاری با تو (یار) است.