دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب که همچون ماه درخشان هستی، هر بار که تو را می‌بینم، بار دوم بسیار زیباتر و دل‌انگیزتر از بار نخست به نظر می‌رسی.

با انصاف و عدالت می‌گویم که افراد زیبا و دلربای بسیاری در طول عمرم دیده‌ام، اما هیچ‌کدام به اندازه تو واجد این‌همه لطف، زیبایی و دلبری نبوده‌اند.

هر اعتقاد و باوری که تمام عمر به آن پایبند بودم، در برابر عشق تو همچون زنار (کمر‌بندِ کفر و شرک) بود و بی‌ارزش است؛ تنها چیزی که از میان اعمالم ارزشمند است، همان کمربندی است که برای خدمتگزاری به تو بر کمر بسته‌ام.

به خاطر شرم و حیایی که از دیدن زیبایی بی‌نظیر انسانی چون تو در میان مردم پدید می‌آید، پریان به درستی ترجیح می‌دهند خود را پنهان کنند و دیده نشوند.

من در برابر شمشیرِ اراده و حکم تو تسلیم شده‌ام؛ می‌دانم که اگر جسم مرا نابود کنی، جان مرا پرورش می‌دهی و به کمال می‌رسانی.

در آینه هیچ‌کس قدرت و اجازه آن را ندارد که بخواهد با صورت زیبا و بی‌همتای تو رقابت یا برابری کند.

ای کسی که مرا سرزنش می‌کنی (مدعی)، اگر تو نیز آنچه را که بر سر من آمده تجربه می‌کردی، حتماً حال و روز مرا درک می‌کردی و بر من می‌بخشیدی و خودت هم به همین وضع دچار می‌شدی.

من مانند شکار به دام افتاده‌ام و پایِ مسافرِ جانم در گلِ مصیبت گیر کرده است؛ آیا اصلاً اتفاق می‌افتد که تو از کنارِ این افتاده و درمانده بگذری و نظری بیندازی؟

آن صبری که تمامِ سرمایه سعدی بود، دیگر به پایان رسیده است؛ بیش از این بر من سخت نگیر و بیگانگی مکن، چرا که مشتری (عاشق) تمامِ توان و دارایی‌اش را خرج کرده و چیزی برایش باقی نمانده است.