دیوان اشعار - غزلیات

وقتی چهره‌ات را بی‌نقاب می‌گشایی، طاقت و توانِ مردم را به یغما می‌بری و چون خود را پشت پرده می‌پوشانی، صبر و قرارِ ما را از میان می‌بری.

تو را به حوریان بهشتی و ماهِ کامل تشبیه می‌کنم، چرا که در میان آدمیان، کسی را ندیده‌ام که در زیبایی و دلبری، پری‌وش و افسونگر باشد.

آینه تنها به این دلیل درخشندگی دارد که تو تصویرِ زیبایِ خود را بر آن تابانده‌ای، وگرنه آینه چه جسارت و جایگاهی داشت که بتواند با زیباییِ تو برابری کند؟

طرحِ چشم و ابرویِ تو را نزد نقاش می‌برم تا به او بگویم که صورتی چنین دلکش، با ترکیبی از قوس‌هایِ ظریف و ویژگی‌هایِ آسمانی ترسیم کند.

تو مانندِ درختی هستی که در فصلِ بهار، گل‌افشانی می‌کند و دل‌ها را شیفته‌یِ خود می‌سازد؛ حیف است که چنین وجودِ باطراوتی، سایه‌یِ لطف و عنایتش را بر سرِ ما دریغ کند.

به خاطرِ عشقی که به تو دارم، به هیچ‌کسِ دیگری نگاه نمی‌کنم؛ من درِ خانه‌یِ دلم را بر رویِ مردمِ عادی بسته‌ام و تنها منتظرِ ورودِ تو هستم.

من در اینکه چشم از تو بردارم، صاحب‌اختیار نیستم و این کار از توانم خارج است؛ اما تو در نگاه کردن یا نگاه نکردن به من، کاملاً آزاد و صاحبِ اختیار هستی.

دیگر پند و اندرزهایِ حکیمان در من اثری نمی‌گذارد؛ مگر کسی هست که بتواند این شور و زمزمه‌یِ قلندری و بی‌قیدیِ عاشقانه را از وجودم بیرون کند؟

ای سعدی، عشق و آرامشِ همیشگی با هم جمع نمی‌شوند و در تضادند؛ کسی که تن به سختیِ راه و سفرِ عشق ندهد، نمی‌تواند به هدف برسد و دل را به لشکر عشق ببازد.