دیوان اشعار - غزلیات

می‌دانم که چرا آستینت را جلوی صورتت می‌گیری؛ رسم پریان این است که چهره خود را از چشم آدمی‌زاد پنهان کنند (اشاره به زیبایی خیره‌کننده معشوق که مانند پری، طاقت‌فرساست).

دوستان و ارادتمندان تو از چپ و راست در انتظار توجه تو هستند، اما کبر و غرورِ ناشی از زیبایی، به تو اجازه نمی‌دهد که به اطرافیانت نگاه کنی.

به دیدارت آمدم تا هم تو را تماشا کنم و هم با دیدن تو، احوال درونی‌ام را بازیابم، اما چشمانم از دیدن روی تو سیر نمی‌شود، چرا که بسیار زیبا و لطیف هستی.

بزرگ‌ترین آرزو و والاترین سعادت، رسیدن به مقام خدمتِ توست؛ اینکه در میانِ جمع بندگانت، همچون غلامی کمر خدمت ببندم.

اگر مرا هلاک کنی، با اشتیاق صورتم را به خاک می‌نهم و اگر مرا به اسیری ببری، با میل و رغبت دستانم را به بندِ تو می‌سپارم.

هر کاری که تو انجام دهی، چون فرمانروا و صاحب‌اختیارِ مطلق هستی، بر حقی. وقتی تو هم شاکی و هم قاضیِ این ماجرا هستی، دیگر نزد چه کسی می‌توان از تو شکایت کرد؟

بنده هرچقدر هم که با تمام وجود و حتی با سر دویدن در راهِ رسیدن به تو تلاش کند، هرگز به تو نمی‌رسد، مگر اینکه عنایت و لطف تو از آن سو به سمت او بیاید.

با خود می‌گفتم اگر تو را نبینم، مهر و عشقت را فراموش خواهم کرد؛ اما اکنون می‌بینم که تو هم در حالِ دوری و رفتنی و هم در مقابلم هستی؛ هم از دیده غایبی و هم در اندیشه‌ام حضور داری.

عاشقان چنان شیفته‌اند که اگر آنان را بکشی و سپس بر پیکرشان گذر کنی، بلافاصله جان دوباره می‌گیرند و زنده می‌شوند.

سعدی اگر در راه عشق تو هلاک شد، فدای سرت؛ عمر تو و دوستانت دراز باد. وقتی تو ارباب هستی، اگر بنده خودت را هم بکشی، غمی بر دل نخواهی داشت.