دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که از کنار ما می‌گذری، نگاهی به ما بینداز؛ آیا غرور و تکبر تو، مانع از آن می‌شود که به یاد دوستانِ قدیمی و دل‌بستگانت بیفتی؟

در سرزمین ختن که مهد زیبایی است، هرگز صورتی به این دلربایی وجود نداشته و در باغستان نیز سروی با این قامتِ موزون و زیبا دیده نشده است.

ای نقاشی که پارچه‌های گران‌بهای چینی را نقش می‌زنی، بیا و زیبایی چهره‌ی او را تماشا کن؛ یا چنین چهره‌ای را به تصویر بکش و یا اگر نمی‌توانی، از نقاشی دست بشوی.

اگر ابروانِ تیره‌رنگ و کمانی‌شکلت را از پشت نقاب آشکار کنی، چنان زیبایی خیره‌کننده‌ای خواهی داشت که تا زمانی که رنگین‌کمان در جهان وجود دارد، دیگر هیچ‌کس به آن‌ها نگاه نخواهد کرد.

قامتِ هیچ سروِ بوستانی و چهره‌ی هیچ معشوقی به پایِ زیبایی او نمی‌رسد؛ خورشید نیز با وجودِ درخشندگی، مویی خوش‌بو و عنبرآگین همچون گیسویِ او ندارد.

از روزی که فلک به گردش درآمده و نقشِ هستی را رقم زده است، کسی چنین زیبایی و نمکینی نداشته است؛ نمی‌دانم تو ماهی، فرشته‌ای، انسانی یا پری؟

از وقتی که دل به مهرِ تو سپرده‌ام، در دریایِ اندیشه و سرگردانی غرق شده‌ام؛ به گونه‌ای که حتی وقتی به نماز ایستاده‌ام، گویی در محرابِ عبادت، تو در برابرِ من ایستاده‌ای.

دیگر راهِ چاره را نمی‌دانم؛ مانند غریق دست‌وپایم را گم کرده‌ام. آن دهانِ کوچکِ تو که مانند عقیق سرخ است، چنان مرا گرفتار کرده که گویی خونم را می‌آشامد.

اگر از این دنیا بروم و بمیرم، بازگشتنِ روحم حتمی است؛ مشروط بر اینکه تو با خرامیدن و ناز و ادا، از بالایِ مزارِ من عبور کنی.

از نعلِ اسبِ تو آتش برمی‌جهد و دلِ من در آتش می‌سوزد؛ اگر دیگران جانشان را در راه عشق می‌دهند، ای سعدی، معشوقِ تو جانت را می‌پروراند و زنده نگه می‌دارد.

هر کسی که ادعایِ دوستی و نزدیکی با تو را دارد، سخنی بیهوده و دروغین می‌گوید؛ درست مانندِ آوازِ گوساله‌ی سامری که در عهدِ موسی، ادعایِ حقانیتِ دروغین داشت.