دیوان اشعار - غزلیات

آن دلی را که با رنج و غم خو گرفته و به آن عادت دادی، دیگر آشفته‌تر از این مکن. تو با دوری و جدایی، این دلِ بیچاره را زیرِ پایِ ستمِ خود له کردی.

قول دادی که دیگر سراغِ دل‌شکستگان نروی و شعری درباره‌شان نسرایی، اما باز هم سرودی؛ و گفتی که دیگر با عاشقان بدرفتاری نمی‌کنی، ولی باز هم بر همان عهدِ شکسته‌ات پافشاری کردی.

به من بد گفتی و من از این بابت خرسندم؛ خدا تو را ببخشاید که حرفِ زیبایی زدی. حتی مرا «سگ» خواندی و باز هم خوشحالم؛ خداوند به تو پاداشِ خیر دهد که با این دشنام، به من لطف کردی.

این چه لطف و محبتی است که به من ابراز کردی؟ نکند این حرف‌ها از رویِ غفلت و لغزشِ زبان بود؟ اصلاً این چه سخنِ تندی بود که به زبان آوردی؟ نکند در نوشتنِ آن دچارِ اشتباه و سهوِ قلم شدی؟

بهتر است به جایِ آزار، با من به مهربانی و عنایت رفتار کنی، چرا که من از جفای تو به اندازه کافی ادب شده‌ام (زجر کشیده‌ام). حال که مسیرِ مرا با خارهایِ ستم پوشانده‌ای، لااقل بر سرِ من گل‌افشانی کن.

ای دل، اگر روزی فرصتی پیش آمد که به شادی برسی، آن را غنیمت بشمار؛ به‌ویژه پس از آن‌همه سختی و تحملِ دردی که زیرِ بارِ سنگینِ غمِ عشق بر دوش کشیدی.

شاید شبِ طولانی و سیاه غم‌های سعدی به پایان رسیده و هنگامِ صبحِ امید فرارسیده است؛ چرا که تو وجودِ او را مانند چراغی که در سپیده‌دم کم‌سو و تاریک می‌شود، به لرزه درآورده‌ای (و این نشان از طلوعِ وصال است).