دیوان اشعار - غزلیات

تا زمانی که کسی از قیدِ زهدِ خشک رها نشود و به جرگه رندانِ عاشق درنیاید، چگونه ممکن است معشوقی زیبا و دل‌ربا شبانگاه به خلوتِ او راه یابد؟

به آن مأمورِ حکومتی و نهی‌کننده‌ از منکر بگو که بیاید و سیمای محبوبِ مرا بنگرد؛ آنگاه درخواهد یافت که چهره او برای من، همانند محرابِ نماز است و من در برابر او همچون عابدی خاشع هستم.

من با یافتنِ عشق، به حیاتِ جاویدان و گوارایی دست یافته‌ام؛ بنابراین اگر افراد حسود در برابرِ این جایگاهِ من بمیرند و نابود شوند، برایم اهمیتی ندارد.

آن دردی که از سوزِ عشق در دل دارم، چنان عمیق و پر رمز و راز است که شایسته نیست آن را برای هر رهگذر و نااهلی بازگو کرد.

دوستان و دلدارانِ بسیاری در اطرافِ آدمی هستند، اما حقیقتِ مهربانی و وفاداری را تنها در وجودِ یک معشوقِ یگانه و واقعی می‌توان یافت.

من در پیشگاهِ دل، از تو بسیار فراتر و روحانی‌تر هستم؛ آن‌چنان که در شب‌های خلوت و انسِ با معشوق، هیچ فکرِ بیگانه‌ای به خاطرم خطور نمی‌کند.

جایگاهی در محله درویشان و اهلِ دل برای خود برگزین تا دیگر در محدوده زندگی تو، هیچ زاهدِ خشک‌مغز و ظاهرپرستی حضور نداشته باشد.

اگر دلی در سینه داری اما در بندِ محبتی نیستی، پس چه تفاوتی میان تو که سخن می‌گویی با موجوداتِ بی‌جان و جمادات وجود دارد؟

اگر خواهانِ خدمتِ من هستی، من آماده‌ام و در پیشگاهِ تو حاضرم؛ و اگر مرا نمی‌خواهی، ناچارم که در حسرتِ دوری از تو بنشینم و به انتظار بمانم.

ای سعدی، اگر دستِ روزگار قصدِ جانت را کرد و تو را به سوی مرگ کشاند، بگو که این جان دادن در راهِ معشوق و به دستانِ او باشد که گویی ساعدی سیمین‌تن تو را در آغوش کشیده است.